Arkadaşlar, uzun süredir üzerine düşünen bir konuyu açmak istiyorum: Gallipoli’ye çıkaran ANZAC (Australya-Yeni Zelanda) tümenlerinin savaşma motivasyonu ile “nihai hedef” algısı arasındaki uçurum. Kaynaklarda sıkça dile getirilen iddia şu: askerler “İstanbul’u fethedeceğiz, savaşı kısa sürede bitireceğiz” şeklinde yönlendirilmiş, oysa gerçek operasyonel planın bir deniz-kara ortak saldırısı ve uzun kuşatma olduğu gerçeğinden habersiz bırakılmışlar mı? Bu soruyu soğukkanlısources’larla çözmek istiyorum; duygusal anlatıdan ziyade resmi kayıtlara bakıyorum.
Şöyle bir kontrol protoküleri öneriyorum, sizce metodolojik olarak sağlam mı? (1) 1915 başı askeri recruitment afişleri ve askerlere dağıtılan broşür metinlerini tara, “kısa savaş” vurgusu var mı? (2) Anzak tümen komutanlarının (Birdwood, Godfrey) savaş öncesi yazışmalarında operasyonel gerçeklik ile halk anlatısı arasındaki farkı belgeleyen bir şey çıkıyor mu? (3) Savaşın uzadığı fark edildiğinde askerî disiplin/oylak kayıtlarında moral çöküşü ya da isyan izi var mı? Bu üç parametrenin her biri için güvenilir birincil kaynak önerisi ve/veya arşiv kodu verebilir misiniz?
"Arşiv Fonu: OTARIH Belge Koleksiyonu (1850-1930 Taramaları)"
tarafından güncellenmiştir.