Arkadaşlar, konuyu direkt meseleye sokuyorum: Atatürk’e atfedilen sahte sözlerin ve bu sahteliklerin internet üzerinden şehir efsanesine dönüştüğü süreçte, asıl endişem teorik tartışmalardan çok somut hasar mekanizmaları. Bir arşivci olarak gördüğüm kadarıyla bu içeriklerin kalıcılığı, dijital arşivlerin ve arama motorlarının algoritmik ölümlenememe özelliğiyle doğrudan ilişkili. Yani bir yalan ilk yüklendiği anda asıl doğru bilgiye göre daha uzun ömürlü olabiliyor. Buradaki kritik teknik sorum şu: Bu tür sahte kaynakların “gerçek” arşiv belgeleriyle ayrıştırılabilmesi için hangi dijital kanıtlama (digital provenance) protokolleri ve zaman damgası (timestamp) sistemleri gerçekten işe yarıyor?
İkinci olarak, bu hasarın kalıcılığı ölçülebilir mi? Yani sahte bir sözü atan kişilerin hukuki sorumluluğu ile içeriğin kalıcı olarak silinmesi arasındaki teknik ve yasal boşluk tam olarak nerede? Örneğin, TCK’nın şerefe/haysiyete zarar verme veya uydurma suç maddeleri dijital ortamdaki “doğrulanamazlık” durumunu nasıl karşılıyor? Bir tarihçi olarak endişem, nesiller boyu bu sahteliklerin akademik ve resmi kaynaklara sızması. Sizin pratiğinizde bu tür sahte atıfların kaynağı izlenip kaynağı kapatmak dışında, içerigin geri dönüşü olmayan biçimde kalıcı hasar vermesini önleyecek somut bir mühendislik/hukuki çözüm var mı, yoksa konu tamamen zamanla aşınmaya mı mahkum?
"E-Okuyucu: Kobo Clara Colour / Kindle Paperwhite (Işıksız ve dikkat dağıtmayan okumalar)"
tarafından güncellenmiştir.