1.500 Yıllık Tapınak Kızı Heykelciği Japon Mezar Höyükünden Bulundu: Sessiz Koruyucu

Conny Waters – AncientPages.com – Gunma Prefektörlüğü’nde arkeologlar, antik bir mezar tümüsü alanında, son derece iyi korunmuş, 1.500 yaşında, kadın bir şamanı ya da miko’yu betimleyen bir kil figürü keşfetti. Buluntu, İmparatorluk gücünün pekiştiği ve karmaşık cenaze törenleriyle tanımlanan Kofun Çağı’nda Japonya’nın manevi ve siyasi ortamına nadir, canlı bir bakış sunuyor.

Bu hava fotoğrafında, Japonya’daki Gunma’daki Tone Nehri’nin yanıındaki Nishikaminomiya arkeolojik alanı görünüyor. Mavi hat, 1. Mezar’ı, kırmızı nokta ise kadın haniwa figürünün bulunduğu konumu gösteriyor. Kaynak: Gunma Prefektörlüğü.

Eser, Isesaki Şehri yakınlarındaki Tone Nehri’nin yanıındaki Nishikaminomiya arkeolojik alanında, 1. Mezar’dan kazıldı. Uzmanlar figürü, güçlü bölgesel soyların Japonya’yı yönettiği ve soylularını kofun olarak bilinen, kendine özgü toprak işçiliği tümüllerine gömdükleri 5. yüzyılın ikinci yarısına tarihlendiriyor.

Kofun Çağı mezarlarının üzerine ve etrafına yerleştirilen terrakotta kil silindirleri ve heykelleri olarak bilinen haniwa’ya ait olan figür, yaklaşık 41 santimetre boyunda ve başı ile gövdesinin üst kısmı sağlam durumdadır. Yüzyıllarca yer altında kalsa da, figür eski rolüne dair ipuçları veren çarpıcı yapısal ve süsleme detaylarını koruyor.

Şaman, sol elinde antik manevi uygulayıcıların bir işareti sayılan, asa benzeri bir ritüel aleti tutuyor. Her iki bileğinde kil kalıptan yapılmış bilezikler, omzunda ise bir tören kuşağı asılı. Başında, o dönemin yüksek statülü kadınlarının saç modalarını taklit etmek için kalın kil ipleriyle özenle şekillendirilmiş, karmaşık bir “Kofun Shimada” saç düğünü bulunuyor. Ayrıca, yüzünde ve gövdesinde hafif kırmızı boya izleri hâlâ görülebiliyor. Tarihsel olarak bu kırmızı pigment, ritüel arınması, koruma ve kötü ruhlardan uzaklaştırma ile derinlemesine bağlantılıydı.

Kofun Çağı’nın Tarihsel Bağlamı

Kofun Dönemi, Japon tarihinde merkeziyetçi kabile gruplarından Yamato sarayı altında birleşik bir devlete geçişi işaretleyen kritik bir evredir. İmparatorlar ve güçlü soylular için inşa edilen devasa, çoğunlukla anahtar deliği şeklindeki mezar tümüslerinden adını alan bu dönem, hiyerarşik toplumsal yapıların dramatik biçimde derinleştiği bir dönümdür. Ölüm ritüelleri bu dönemde hızla gelişmiştir. Erken Kofun tümüsleri başlıca anakara Asya’dan ithal edilen bronz aynalar ve yeşim boncuklar gibi statü mallarını barındırmaktaydı. Ancak MS 4. ve 5. yüzyıllara gelindiğinde, mezarların haniwa adı verilen figürlerle çevrelenmesi yaygınlaşmıştı.

Bu nesneler, başlangıçta devasa topraktan tümüslerin toprağını stabilize etmek ve kutsal alanların sınırlarını belirlemek için tasarlanmış basit, içi boş kil silindirleriydi. Zamanla evrilerek evler, hayvanlar, savaşçılar ve ritüel icracıları gibi karmaşık heykellere dönüşmüşlerdi. Bu figürler, ölüyle birlikte mezarın içine gömülmez; tümüslerin üzerine ya da çevredeki hendeklerin boyunca dizilirdi.

Arkeologlar, bu figürlerin çift işlevi olduğunu savunuyor: Hem mezarı kötü güçlerden koruyan manevi bir bariyer işlevi görür hem de ölü hükümdarın zenginliğini ve otoritesini yaşayanlara gösteren, kalıcı ve sembolik bir ölüm töreni sahneleyerek iki amaçlı bir rol üstlenirdi.

Eski Miko’nun Gücü

Açıkça tanımlanmış bir kadın şamanın keşfi, erken Japonistan’da din ile yönetimin ne kadar iç içe geçtiğini ortaya koyuyor. Kofun Dönemi’nde manevi ve siyasal otoriteler yakından bağlantılıydı. Güçlü kadınlar, dini aracılar olarak büyük nüfuza sahipti ve yönetici sınıfın manevi omurgasını oluşturuyordu. Devlet Şintō’su kurumsallaşmadan önce, antik Japon dini büyük ölçüde animist uygulamalara ve şamanizme dayanıyordu.

Bu küçük Japon kil figürü, yaklaşık 1.500 yıl yerin altında kaldıktan sonra bile kırmızı boyasını ve korumaya değer ayrıntılarını günümüze taşıyor. Kaynak: Gunma Prefektörlüğü.

Bir miko’nun, transa girerek doğa ruhları ve atalardan gelen tanrılarla doğrudan iletişim kurma konusunda benzersiz bir yeteneğe sahip olduğuna inanılıyordu. Toplulukları tarım dönemleri boyunca yönlendiriyor, savaş sonuçlarını öngörüyor ve kritik arınma ritüellerini gerçekleştiriyorlardı. Böyle açık ritüel işaretleriyle betimlenen, bütünü korunmuş bir haniwa bulmak oldukça olağandışıdır ve bu da No. 1’li Mezar’a gömülen kişinin, şamanistik korumaya dayanan ya da buna derinden önem veren yüksek bir statüye sahip olması gerektiğini düşündürmektedir.

Eser, Shibukawa’daki Gunma İli Arkeolojik Araştırmalar Merkezi’ndeki Kazı Bilgileri Müzesi’ne aktarıldı ve daha ileri analiz için halka açık şekilde sergileniyor. Araştırmacılar, Nishikaminomiya alanında sürdürülecek kazıların, Tone Nehri boyunca erken medeniyeti şekillendiren bölgesel güç dinamikleri ve manevi törenler hakkında daha fazla aydınlatma umuyorlar.

Kaynak: Gunma İli