Arkadaşlar, konu başlığında “tekrarlamayı önleme” derken tam olarak hangi katmanda takıldığımı netleştirmem gerekiyor. Kaya Dağı’ndaki çömlek ocağı tipindeki demir ocaklarından, Çatalhöyük’teki kurşun ve bakır eritmeciliğine kadar uzanan yayılımda, araştırmacıların hep aynı hataları tekrarladığını gözlemliyorum: örneklemenin stratigrafik bağlamdan koparılması ve C14 tarihlemesiyle metalürjik üretim tarihinin eşitlenmesi. Sormak istediğim teknik konu şu; Kütahya Şaphane’indeki bakır madenciliği ile Van Gölü havzasındaki eritme merkezlerinde, malzemenin izotop analizleriyle ocağın yerinin tespitinde hangi laboratuvar metodolojisi artık standart kabul ediliyor?
İkinci katmanda ise koruyucu tedbirlerin mühendislik/hukuki sınırı ilgileniyor. Kazı sonrası arşiv belgelemesinde numune zincirinin (chain of custody) belgelenmesi, sit alanındaki metalürjik atıkların provenance çalışmaları için nasıl bir kayıt standardıyla saklanmalı? Konya Mermer’deki obsidyen ve maden ocaklarında uygulanan koruma protokollerinin yasal dayanağı ile arşivsel belge standartları arasındaki uyumsuzluğu gidermek için izlenecek somut adım adım kılavuzu olan var mı? Özellikle radyometrik tarihleme ile tipolojik sınıflandırmanın çeliştiği dönemlerde, hangi parametre öncelikli sayılıyor?
"OTarih Topluluğu | Isparta (32) | Tarih, Arşiv & Nümizmatik"
tarafından güncellenmiştir.