Westminster Manastırındaki Roma Sofrasında Bulunan Gizemli İskelet Büyük Ölçüde Orta Çağ Başkeşofuna Ait Olabilir, Çalışma Buldu

Westminster Abbey’de bir Roma taş tabuta gömülen bir iskelet, araştırmacıları 150 yılı aşkın süredir düşündürüyor. Yeni bir çalışma olası bir kimliğe işaret ediyor: 1000 yılı civarında abbeyi yönetmiş yaşlı bir keşiş.

Tabutun içi. İskelet kalıntılarının yerinde temizliğinden önceki batı kısmının yakın planı. Kaynak: Pre-Construct Archaeology Ltd. CC BY-ND

İşçiler, 1820’de abbeyin kuzay tarafında kazı yaparken bu kireçtaşı tabuta rastladı. Kapağı kazayla altı parçaya böldüler. Tabut onarıldı ve 1869’da resmen kaydedildi. Tabuttaki yazıt, MS 300 ile 400 arasında Londra’da yaşamış zengin bir Britonyalı olan Valerius Amandinus’u adını taşıyordu. Kapak ise farklı bir hikâye anlatıyordu. Birisi kapağa büyük bir Latince haç kazımıştı; bu stil MS 10. ya da 11. yüzyıla tarihleniyor. İçindeki kemikler açıkça Roma döneminden yüzyıllar sonra ölmüş bir insana aitmişti.

Westminster Abbey’nin danışman arkeoloğu Profesör Warwick Rodwell, yeni analizi Journal of the British Archaeological Association dergisinde yayımladı. Ona göre bu kişi, Westminster bir Benediktin manastırıyken muhtemelen abbeyin başkeşişi olan yüksek rütbeli bir keşişti.

Delillerle uyuşan iki isim var. Aelfwig, abbeyi 993’ten itibaren yönetti ve yaklaşık 1020’de öldü. halefi Wulnoth ise 1049’da öldü ve yine abbeye gömüldüğü varsayılıyor. Bu iki erkeğin kimin ne zaman doğduğu bilinmiyor. Başkeşiş 20’lerinin başında bu göreve başladıysa ve 50’lerinin sonuna yak bir yaşta öldüyse, her iki isim de iskeletle uyardı. Rodwell, Aelfwig’e atfedilen avantajı, atanmadan önce zaten Westminster’de bir keşiş olarak yaşadığı için ona veriyor.

Westminster Abbey’deki Roma tabutunun halka sergilendiği Queen’s Diamond Jubilee Galleries kulesi. Kaynak: JRennocks, CC BY-SA 4.0

Kemik uzmanı Pre-Construct Archaeology’den James Young Langthorne kalıntıları inceledi. Erkeğin yaşını 35 ile 49 arasında, boyunu ise yaklaşık 1,75 metre civarında belirledi. 19. yüzyıl inceleycileri 1,70 metre civarında, 30 yaşından büyük olmayan sağlam yapılı bir gençten bahsetmişti. Bir kemik örneği ayrıca radyokarbon tarihlemesi için Scottish Universities Environmental Research Centre’e gönderildi. Sonuç MS 987 ile 1052 arasında bir aralık verdi. Rodwell, bunun tabutun Sason döneminin sonunda yeniden kullanıldığı ve kapağın yeniden kazındığı anlamına geldiğini söylüyor.

Araştırmacılar bir zamanlar iskeletin kaybolmuş olduğuna inanıyordu. Ardından taş tabut 2016’da bir konservasyon stüdyosuna götürüldü. Ekip kapak kaldırdığında, içinde neredeyse eksiksiz bir iskelet buldu ve bu keşif onları şaşırttı. Ayrıca, uzun süredir gömülerde kullanılan kireçten kalan beyaz bir kalıntıyla işaretlenmiş dikdörtgen bir hat da fark ettiler. Rodwell, bu hattın tahta bir tabutun taş olanın içinde bir zamanlar yer aldığını savunuyor. Tahta, tabutun sakristi avlusunda gömülü kaldığı yedinci yüzyıl boyunca tamamen çürümüş. Tahta bir tabutu bir Roma taş sandığa koymak, geri dönüşümün erken bir örneğine benziyor. Böyle ince bir tabuta yakışan onur da rütbeli bir insana işaret ediyor.

Çalışma, gömünün muhtemelen nasıl işlediğini açıklıyor. Keşişler cesedi tahta bir tabuta yerleştirdi, üzerine kireç serpti ve her şeyi tabutun içine koydu. Mezar, Anglo-Saxon abbeyin doğu kolunda yer alıyordu. İşçiler tabutu tamamen gömdü ve yeniden kazınan kapak, kilise zeminde bir haç plakasına dönüştü. Henry III, 1240’larda abbeyi yeniden inşa etmeye başladı ve inşaatçılar bu gömüyü ve diğerlerini kazdı. Tabutu yaklaşık 1258’de yeni inşa edilen sakristi avlusuna yeniden gömdüler.

Birkaç ekip bulgulara katkıda bulundu. Channel 4’ün Time Takımı, 2009’da Henry III’ün orijinal sakristi yapısının yapısını ve arkeolojisini inceledi. İngiltere’deki en büyük ticari arkeoloji firmalarından biri olan Pre-Construct Archaeology, 2025’te sit alanında yeni bir kazı tamamladı. İş, gelecek yıl açılması planlanan King Charles III Sakristi’si için yolu açtı.

Ziyaretçiler tabutu bugün Westminster Abbey’deki Queen’s Diamond Jubilee Galleries’de görebiliyor.

Yayın:

Rodwell, W. (2026). Westminster Abbey’s Roman Sarcophagus and its Afterlife.

Journal of the British Archaeological Association

, 1–35.

doi:10.1080/00681288.2026.2675788