İsrail’in kuzeyinden bulunan iyi korunmuş bir fil dişi, araştırmacılara erken insanların 700.000 yıl önce yaşadığı toprağın bir resmini sundu. Diş, bugünkü Hula Vadisi’nin güneyinde, Ürdün Çöküntü Vadisinde yer alan tarih öncesi bir site olan Gesher Benot Ya’aqov’dan geldi. Erken insanlar burada taş aletler üretmişti.
Araştırmayı Haifa Üniversitesi’nde doktora öğrencisi olan Hannah Farrell yönetti. Ekibi sonuçları Quaternary Science Recenzje dergisinde yayımladı. Saha kazısını Tel-Hai Üniversitesi Profesörü Gonen Sharon gerçekleştirdi. Fil kalıntıları, bir azı dişi ve kemik parçaları, bazalt el baltalarının ve oluklu aletlerin yanında yatıyordu. Bu aletler Acheulian geleneğine ait; bu da insan tarihinde en eski ve en yaygın taş alet teknolojılarından biridir.
Hayvan, Palaeoloxodon antiquus, düz gerdanlı fil türündendi. Bu tür, Pleistosen’in en büyük kara memelilerinden biriydi. Farrell’in ekibi fili yalnız başına çalışmadı. Dişi, hem büyük hayvanların hem de insan alet üreticilerinin paylaştığı bütün bir ekosistemin kaydı olarak inceledi.
Araştırmacılar CT taraması, 3B yeniden yapılandırma, mikroskobik aşınma analizi, izokimya ve polen çalışmaları kullandı. Mikro-CT taramaları dişi bir alt üçüncü azı dişi olarak tanımladı. Emaildeki karbon ve oksijen izotopları filin sulu sularda yaşadığını gösterdi. Isırma yüzündeki aşınma izleri, ağaç yaprakları ve otlardan oluşan karışık bir beslenme düzenine işaret etti. Hayvan ormanlık alanlarda ve muhtemelen Ürdün Vadisi’nde nehir kenarlarında besleniyordu. Diş, taş aletlerin yakınında bulunduğu için bulgular doğrudan sahadaki insan faaliyetleriyle ilişkilendirilebiliyor.
Dişin altındaki çöküntülerden gelen polen bunu destekledi. Numunelerde Akdeniz ağaçlarının ve açık otlakların poleni bulunuyordu. Bunlara ek olarak kamış, saz, söğüt, hilal çiçeği (tamarisk) ve su bitkileri gibi nehir kıyılarındaki ve suda yaşayan bitkilerin poleni de vardı. Birlikte kanıtlar, ormanlık alanlar, otlaklar, bataklıklar, nehirler ve suların olduğu kalıcı bir manzaraya işaret ediyor.
Hula Vadisi, Afrika ile Avrasya’yı birbirine bağlayan kara köprüsü Levant Koridoru’nun içinde yer alıyordu. Erken insanlar ve hayvanlar bu güzergahı kullanarak hareket etmişti. Bilim insanları koridorun önemini uzun zamandır biliyorlardı; ancak Acheulian dönemindeki bitkiler ve iklim hakkında netleşecek pek bir şey yoktu. Yeni çalışma, bu açığın bir bölümünü dolduruyor. Vadi, hem vahşi yaşam için hem de oradan geçen insanlar için istikrarlı su ve yiyecek sunan kararlı bir sığınma alanına benziyor.
Sharon, insanların ve vahşi yaşamın nerede hayatta kalabileceğini suyun, bitkilerin ve hayvanların belirlediğini söylüyor. Her iki grubun da yüzbinlerce yıl önce çevresel değişime nasıl uyadığını öğrenmek, türümüzü şekillendiren faktörleri açıklamaya yardımcı oluyor. Hula Vadisi’nin bataklıklarını, nehirlerini ve ormanlarını dünyanın en eski göç koridorlarından birinde yaşamayı destekleyen bir yapı olarak tanımlıyor.
Izokimya çalışmalarını Cheryl Makarewicz yönetti, arkeozoolojiyi Nimrod Marom üstlendi. Tel Aviv Üniversitesi’nden Minji Jin ve Dafna Langgut polenleri inceledi. Bulgular, Erken Pleistosen‘de Levant’taki fil ve erken insan etkileşimine dair bilgi birikimini artırıyor.
1 komentarz