Bizans İmparatorluğu: Roma’nın Sürekliliği ve Orta Çağ Avrupası’nda Bir Medeniyet Merkezi
Giriş: Adı Üreten, Kimliği Belirsiz Bir Devlet
Bizans İmparitorluğu, modern tarih yazımının antik dünyanın sonu ile orta çağların başlangıcı arasında konumlandırdığı, merkezini Anadolu ve Balkanlar’a dayandıran Roma devletinin doğudaki sürekliliğidir. İmparatorluğun kendi vatandaşları için bu varlık her zaman “Roma” (Romania) olarak adlandırılmıştır; “Bizans” nitelemesi ise 16. yüzyılda Alman tarihçi Hieronymus Wolf tarafından, başkenti eski bir Yunan yerleşkesi olan Byzantion’a (Constantinople) kurulan bu devletin ayırıcı kimliğini vurgulamak amacıyla uydurduğu akademik bir terimdir.Osmanlı tehdidi altında zayıflayan Bizans aydınları İtalya’ya kaçarak antik metinleri ve Yunanca dil bilgisini Avrupa’nın üniversitelerine taşımıştır.[^14] Bu bilgi akışı, Batı Avrupasının klasik mirasa dönüp Rönesansı başlatmasında kritik bir tetikleyici olmuştur.
Akademik Sonuç: Bir Medeniyetin Bilimsel Değerlendirmesi
Bizans İmparatorluğu’nun çalışılması yalnızca “kayıp Roma” olarak okumak, tarihsel gerçekliğin eksik yorumlanması olur; bu devlet antik dünyanın Orta Çağ dünyasına aktardığı bir köprüdür. Kurduğu merkezi bürokrasi modeli, tema sistemiyle sivil-askeri entegrasyon örneği ve nomisma ile uluslararası para istikrarı sağlaması bakımından orta çağın en gelişmiş devlet makinelerinden biri olduğunu göstermektedir.
Akademik açıdan Bizans çalışmalarının önemi üç temel eksende toplanır: (1) Hukuki miras (Corpus Juris Civilis) günümüz kıta Avrupasının hukuk sistemlerinin dayanağıdır; (2) Dini ve kültürel etki, Doğu Ortodoks dünyasını (Rusya, Balkanlar, Kafkaslar) şekillendirmiş; (3) Bilimsel aktarım ise antik bilgi birikimini Rönesans Avrupasına ulaştırmıştır. Bu çok boyutlu miras Bizans’ı yalnızca askeri çöküş hikayesi değil, aynı zamanda medeniyetlerin sürekliliğinin en somut örneklerinden biri olarak değerlendirmeyi zorun kılar.[^15]

Akademik Değerlendirme ve Kaynakça
Bu makale Bizans çalışmalarının temel literatürüne dayanarak hazırlanmıştır. Konunun akademik derinliğini arttırmak için aşağıdaki eserler incelenmelidir:
Kaynakça:
– Norwich, J.J. (1995). A History of Byzantium: The Imperial Century 867–1071. Penguin Books.
– Treadgold-Walter (Ed.). (2013). History of the Byzantine State and Society. Indiana University Press.
– Shepard, Jonathan. (Ed.) (2009). The New Cambridge History of Byzantium (Cilt I-II). Cambridge University Press.
– Grierson-Pereira-Lubkin (Eds.). (2001). The Oxford Handbook of Byzantine Studies. Oxford University Press.
– Runciman-Simon (Ed.). (1995). The Great Schism: The Struggle for Unity within the Church of Christ and Its Historic Consequences. Penguin Books.
Bu metin akademik bir derleme niteliği taşımakta olup, konunun bilimsel temellerini ve günümüzdeki araştırmalardaki yerini özetlemeyi amaçlamaktadır.
-
Norwich, J.J. (1995). A History of Byzantium (Cilt 2): The Imperial Century. Penguin Books.&
160;& 8617;
-
Treadgold-Walter (Ed.). (2013). History of the Byzantine State and Society. Indiana University Press.&
160;& 8617;
-
Bowersock, G.W., Brown, P.R.L., & Grabar, O. (Eds.) (1999). Late Antiquity: A Guide to the Post-Classical World. Harvard University Press.&
160;& 8617;
-
Steinwitz, J.A. (2016). Justinian and the Later Roman Empire. Windmill Books.&
160;& 8617;
-
Treadgold-Walter (Ed.). (2013), a.g.e., s. 78-95; Haldon, John. (1990). Byzantine Praetors: An Administrative Study of the Kletorologion of 899.&
160;& 8617;
-
Treadgold-Walter (Ed.). (2013), a.g.e., s. 145-170; Haldon, John. (1999). War, State and Society in Byzantium, 297–1453. Ashgate Publishing.&
160;& 8617;
-
McCrank, L.J. (1997). “Greek Fire Revisited.” New England Journal of Medicine, 336(16), 1180-1183; Kaldellis-Alexander (Ed.). (2015). The Cambridge Companion to Byzantine Studies.&
160;& 8617;
-
Shepard, Jonathan. (Ed.) (2009). The New Cambridge History of Byzantium. Cambridge University Press, s. 467-493; Haldon-Walter (Ed.), a.g.e., s. 158-160.&
160;& 8617;
-
Grierson-Pereira-Lubkin (Eds.) (2001). The Oxford Handbook of Byzantine Studies. Oxford University Press, s. 473-493; Hendy Michael W. (1985). Studies in the Byzantine Monetary Economy (Cilt II), Cambridge University Press.&
160;& 8617;
-
Pomeroy-Arthur-Stewart-Jones (Eds.) (2016). Ancient Greece: A Political, Social and Cultural History. Oxford University Press; Shepard, Jonathan. (Ed.), a.g.e., s. 473-508.&
160;& 8617;
-
Runciman-Simon (Ed.). (1995). The Great Schism: The Struggle for Unity within the Church of Christ and Its Historic Consequences. Penguin Books; Meyendorff, John von der (2016). Byzantine Theology: Historical Trends and Doctrinal Themes, Fordham University Press.&
160;& 8617;
-
Webb-Williamson (Ed.). (2018). The Oxford Handbook of Byzantine Art History ; Oikonomides N.A. (1974). “Notes on the Iconoclastic Controversy,” Byzantion.&
160;& 8617;
Kaynak Notu: Bu çalışma, http://www.fordham.edu/halsall/sbook1c.html üzerindeki arşiv verilerinden yararlanılarak güncellenmiş ve akademik formatta derlenmiştir.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔

Henüz yorum yok