Arkadaşlar, uzun süredir üzerine düşünen bir konuyu açmak istiyorum: Çanakkale’de savaştığımız Anzak askerlerinin motivasyonunda “kandırılma” unsuru gerçekten var mıydı, yoksa bu popüler bir mit mi? Sorunun özünü net koymak istiyorum; sohbete girmeden önce literatürdeki somut verileri netleştirmek istiyorum.
Şu parametreleri nasıl ele almalıyız: 1915’te Avustralya ve Yeni Zelanda’dan gönüllü olarak gelen askerlerin büyük çoğunluğunun savaşı “İngiltere için değil, kendi memleketi için” biçiminde algıladığına dair hangi birincil kaynaklar var? Başka bir deşifre; subayların askerlere “Türkiye’nin çökeceği” ya da “savaşın kısa süreceği” yönündeki vaatlerle yönlendirildiğine dair belgelenmiş bir kanıt gösterilebilir mi, yoksa bu daha çok savaş sonrası edebiyatta işlenen bir temadan ibaret mi? Sırasıyla şunu soruyorum: askerlerin seferberlik gerekçelerini ortaya koyan resmi kayıtlar, askerlerin savaş motivasyonunu açıklayan anı/tutanakları ve bu konudaki akademik tartışmanın güncel konsensüsü hakkında hangi arşiv kaynaklarına (Örneğin Australian War Memorial katalogları, ANZAC birim günlükleri, İngilizce/çeviri kaynaklar) başvurmalıyız? Teknik bir kılavuz ve doğrulama süreci bekliyorum.
"Arşiv Fonu: OTARIH Belge Koleksiyonu (1850-1930 Taramaları)"
tarafından güncellenmiştir.