Ana akım medya, ninja (shinobi)‘ların tarihini ve kullandıkları silahları büyük ölçüde çarpıtmıştır. Popular kültür nesiller boyu birçok efsane yaratırken, gerçek shinobiler son derece becerikli keşifçiler ve gayristandardi savaşın gerçek uzmanlarıydı.
Tam bir pratiklik ve disiplinin ilkeleriyle yaşayıp savaştıkları için, sahadaki işlevselliklerine göre silah seçtiler. Üstelik bu operatörlerin kullandığı araçların çoğu özelleşmiş silahlar değil, aksine uyarlanmış tarım, duvarcı ve marangozluk aletleriydi.
Neden Gerçek Shinobiler Katanalardan Kısa Şahinleri Tercih Etti
Popular kültür shinobilerin yalnızca ninjato olarak bilinen düz bıçaklı kısa silahları kullandığını ima etsede hem Edo dönemi kayıtları hem de 1676 tarihli ninja el kitab Bansenshukai, shinobilerin çoğunlukla standart bir alet olan Japonya’nın uchigatana’sına güvenmek yerine daha kısa bıçakları tercih ettiğini gösteriyor. Bazen katananın uzun bıçağı, operasyonel açıdan pratik nedenlerle daha kısa bıçaklarla değiştiriliyordu.
Bir daimyo konutunun dar koridorlarında gizlice hareket etmeye çalışmak örneğinde olduğu gibi, wakizashi olarak bilinen bir bıçağın kısalığı gerekiyordu. Bıçağının uzunluğu genellikle 30 cm ile 60 cm (12 ile 24 inç) arasında değişirken, bu oran bir katana‘nın en az 60 cm’lik boyuna kıyasla daha kısaydı. Bu kısa uzunluk operatörlerin yakın muharebede silahı çekerken bıçağın mimari engellere çarpmasını kolaylaştırıyordu.
Gizli Kını bölmeleri
Bıçağı yalnızca kına almakla sınırlı kalmadan, kılıç kını ya da saya, çok yönlü bir ekipman parçasıydı. Bazen belgeler veya görsel oyalama anlamına gelen metsubushi gibi eşyaları saklamak için içine yerleştirilmiş boşluklara sahipti. Bu oyalayıcılar çoğunlukla kum, kül ya da toz metal olup düşmanın gözüne atılarak kör edilmesi için kullanılırdı. Boşluk bölgeleri bazen kınının kojiri‘sine ekstra uzunluk verilerek oluşturulurdu; böylece ahşabın bıçağının ucunun ötesine uzaması sağlanıp boş bir alan yaratılırdı.
Bazı kayıtlar, shinobilerin kare el koruyucularını (tsuba) duvarlara tırmanırken ayaklık olarak da sıklıkla kullandığını belirtiyor. Ancak tarihsel kayıtlar operatörlerin bunu yapmak için özel tırmanış ekipmanları kullandığını gösteriyor.
Neden Shuriken Öldürücü Silah Yerine Oyalama Araçlarıydı
Hiçbir silah, gizli shinobi ajanlarıyla shuriken kadar ilişkilendirilmemiştir; ancak bu silahlar aslında günümüzde filmlerde popülerlikle betimlendiğinden çok daha az öldürücü bir alet olarak kullanıldı.
Shuriken kelime anlamıyla “elde gizli bıçak” demektir. Sengoku dönemindeki kullanıcıları bunları çoğunlukla takip edenleri yavaşlatmak ya da bir çatışmadan kaçmak için değerli zaman kazanmak amacıyla kullandı. Shuriken iki temel türe sahipti: bo-shuriken olarak bilinen silindirik sivri uçlar ve hira-shuriken olarak bilinen düz disk bıçakları. 1590 tarihli Odawara Kuşatması’nın kazı alanlarında, Toyotomi Hideyoshi‘nın önderliğini yaptığı önemli bir askeri kampanya sırasında taş atmak için kullanılan uchizute‘lar demir tetsubishi olarak bilinen pürlü silahlarla birlikte bulundu. Birçok tarihçi, bu uyarlanmış nesnelerin resmi shuriken’in öncüleri olduğuna inanıyor.
Kunai’nin Gizli Bir İş Aleti Olarak Nasıl İşlev Gösterdiği
Shinobi aletleri, bireysel operatöre gizli bir işlevsellik sunarken en iyi şekilde çalışırdı. Bu pratik tasarımın en bilinen örneği kunai‘dir. Alet genellikle 20 ile 30 santimetre arasında uzunluktaydı; daha büyük çeşitleri de vardı ve taşları çıkarmak ya da toprağı kazmak için kullanılan bahçe ve duvarcı aletlerinden türetilmişti. Yumuşak demirden, keskinleştirilmemiş bir kenara ve yaprak biçimli bir bıçağa sahip olarak üretildiği için genel ağır işler için ucuzca üretilebiliyordu.
Bir shinobi bir köyde ya da bir daimyo konutunda bahçıvan ya da işçi olarak gizlice hareket ederken yakalanırsa, elinde bir kunai taşıması pek şüphe uyandırmazdı. Saha’ya ulaştıktan sonra kunai, taş duvarlara sağlamca dayarak kazma ya da kaldıraç görevi görebilirdi. Shoji panellerini delebilir ya da kilit mekanizmalarını özenle açabilirdi. Son derece yakın muharebede bir saplama silahı olarak işe yarasa da, gerçek değeri çok yönlü işlevselliğinde yatıyordu.
Tarım Tırpanlarını Öldürücü Kusarigama Silahlarına Dönüştürmek
kusarigama, silah olarak da işlev gösteren birleşik bir aletin başka bir örneğiydi. Uzunluğu 2 ile 4 metre arasında değişen bir zincire bağlanmış keskin bir tırpan ve ucuna takılmış ağır bir metal ağırlık içeriyordu. Geleneksel bir Japon tarım tırpanı olan kama‘yı içermişti. Resmi teknikleri, savaş sanatı okulları bu benzersiz silahın tam ustalığını öğretmeye başladığı 17. yüzyılda kodlandı. Ağırlıklı zincir, savaşçı tırpanıyla öldürücü bir darbe indirmeden önce rakibin silahını ya da uzuvlarını dolamak için sallanabilirdi.
Shinobiler aynı zamanda Japonya’da barut karışımlarının en erken ve en başarılı kullanıcılarından bazılarıydı. Hatta ateşli silahlar 1543’te Tanegashima’ya getirilmeden önce, Iga ve Koga’nın ninja’ları zaten barutu kullanmanın yollarını arıyordu. Gizli yıkım ve psikolojik savaş için çok sayıda yakıcı aygıt ve patlayıcı ürettiler. Dönemin belgelerinde duman karışımları ve çoğunlukla gizli operasyonlar için kullanılan patlayıcılara ilişkin kesin formüller yer alıyor; bunların arasında geleneksel yay okuyla atılan hiya olarak bilinen yakıcı ok’lar da bulunuyor.
1 comment