Yeni bir araştırmaya göre, Hollandalı çocukların omurgaları, 17 ila 19. yüzyıllar arasında yaşanan ağır çocuk iş yükü nedeniyle zarar gördü.
Araştırmacılar, 1650 ile 1850 tarihleri arasındaki üç farklı Hollanda topluluğundan, yaklaşık 4 ila 25 yaşları arasındaki 143 çocuğun ve genç yetişkinin iskelet kalıntılarını incelediler. Bu gruplar, kırsal Middenbeemster ve şehirler olan Arnhem ve Delft’ten oluşuyordu. Tarihi kayıtlar, ilk iki toplulukta çocuk işçiliğinin yaygın olduğunu gösterirken, Delft ise daha varlıklı ailelere sahip çocukların yaşadığı bir bölgeydi.
Araştırmacılar, omurga hasarının çeşitli türlerini araştırdılar. Bunlar arasında eklem osteoartriti, Schmorl nodülleri ve omurga kenarlarındaki değişiklikler yer alıyordu. Bu tür lezyonlar genellikle yaşlanma ile ortaya çıkar, ancak araştırmada bunlar hala büyümekte olan çocuklarda tespit edildi.
Omurgadaki en belirgin stres belirtileri, kırsal Middenbeemster grubunda görüldü. Tarihi kayıtlar, çocukların çok küçük yaşlardan itibaren süt çiftliklerinde çalıştıklarını gösteriyor. Bazı çocuklar 9 yaşında çalışmaya başlıyor, süt kapları taşıyor ve peynir kalıpları kullanıyordu. Tekrarlayan kaldırma ve diğer ağır görevler, omurgalarına büyük yük bindiriyordu.
Omurga hasarının örüntüsü, üç grup arasında farklılık gösterdi. Middenbeemster’den olan çocuklarda, tüm yaş gruplarında omurga lezyonu oranı en yüksekti. Omurgadaki lezyonların konumu da bir topluluktan diğerine değişiklik gösterdi.
Bu bulgular, Hollanda’daki çocuk işçiliğinin tarihi kayıtlarıyla örtüşüyor. Çocuklar genellikle fiziksel olarak zorlu çiftlik işleri yapıyordu ve bazı anlatılarda çalışma günlerinin 12, 15 veya hatta 17 saate kadar sürdüğü belirtiliyordu.
Şehirlerde çalışan çocuklarda farklı bir örüntü gözlemlendi. Arnhem’den olan çocuklar fabrikalarda çalışıyor, uzun saatler boyunca iplik eğirme, dikiş ve dokuma gibi işler yapıyordu. Onların kalıntılarında, Middenbeemster’dekilerden daha az omurga yük belirtisi vardı.
Arnhem çocuklarında da omurga sorunları, Delft’ten olan çocuklarda görülen oranlara yakın seviyelerdeydi. Araştırmacılar, bu farklılığın her bir ortamda yapılan işin türüyle ilişkili olduğunu düşünüyorlar. Fabrika işleri tekrarlayan hareketler gerektirirken, kırsal işler omurgaya daha fazla yük bindiriyordu.
Delft’ten olan çocuklar, çocukların ağır işlerde çalışmadığı daha varlıklı bir ortamda yaşıyordu. Onların iskeletlerinde bile küçük bir miktar omurga lezyonu gözlemlendi. Uzun süreli oturma ve sınırlı fiziksel aktivite, ayrıca at binme gibi aktiviteler de rol oynamış olabilir.
Bu bulgular aynı zamanda, yetişkin yaşlanmanın önemli bir faktör haline gelmeden önce omurga hastalıklarının nasıl geliştiğini anlamaya yardımcı oluyor. Eklem osteoartriti, Schmorl nodülleri ve omurga kenarlarındaki değişiklikler, farklı düzeylerde fiziksel strese maruz kalan gençlerde ortaya çıktı.
Tarihi kayıtlar genellikle çocuk işçiliğinin fiziksel maliyetini tam olarak göstermez. İskelet kalıntıları, çocukların vücutlarının hala geliştiği dönemde tekrarlayan stresin nasıl bir etki yarattığını gösteren başka bir kanıt kaynağı sunuyor.
Araştırmacılar, çalışmanın bazı sınırlamaları olduğunu belirtiyorlar. Çocuk iskelet koleksiyonları genellikle küçüktür ve her birey için tam omurga sütunlarının korunmadığı durumlar olabilir. Ayrıca genetik faktörler ve vücut ağırlığı gibi diğer etkenlerin de dışlanamadığını vurguluyorlar.
Bu çalışma, Hollanda’daki çocuk işçiliği hakkında yazılı kayıtlara fiziksel bir kanıt ekliyor. Ayrıca, omurga hasarının tipinin ve yoğunluğunun, çocuklar ve genç yetişkinlerde nasıl şekillendiğini gösteriyor.
Araştırmacılar, gelecekteki çalışmalarında iskeletin diğer bölümlerini incelemeyi umuyorlar. Kolların ve bacakların BT taramaları, çocuk işçiliğinin omurganın ötesindeki vücut üzerindeki etkilerini anlamaya yardımcı olabilir.
Yayın:
Tutwiler, A., & Schats, R. (2026). Built on the backs of children: A comparative analysis of spinal joint disease in non-adults from three post-medieval (1650-1850 CE) Dutch communities with documented histories of child labour.
International Journal of Paleopathology
,
54
, 59–71.
Kaynak: Archaeology News Online
