İngiltere’deki Keskiaika kurşun madenciliği topluluklarında yaşayan insanlar, yüzyıllar sonra endüstriyel şehirlerde bulunanlarla aynı düzeyde kirlenmeye maruz kaldılar. Yeni araştırmalar, Derbyshire Peak District’taki kurşun üretiminin MS 7. yüzyılın ortalarına kadar başladığını gösteriyor. Bulgular ayrıca sosyal statünün toksik metallere maruz kalmayı nasıl şekillendirdiğini de ortaya koyuyor.
İngiltere’nin merkezinde yer alan Peak District, Keskiaika Avrupa’sının en büyük kurşun üretici bölgelerinden birine dönüştü. Ancak sanayinin erken tarihi izini sürmek zor oldu. Yüzyıllık madencilik ve eritme faaliyetleri kanıtların çoğunu sildi; çünkü eski kurşun atıkları 16. ve 19. yüzyıllar arasında defalarca eritildi.
Bu sorunu aşmak için araştırmacılar insan dişlerine yöneldi. Bölgedeki üç mezarlığa defnedilen insanların diş minesine hapsolan kurşunu ölçtüler. Araştırma ekibi, bu kimyasal okumaları radyocarbon tarihleriyle eşleştirerek MS 650’den 1500’e kadar olan çocukluk dönemindeki maruz kalmayı izledi.
Diş mini dört ile 12 yaşları arasında oluşur ve yaşam boyunca değişmez. Mineye depolanan kurşun dolayısıyla çocukluk dönemindeki maruz kalmanın kalıcı bir kaydını sağlar. Araştırma ekibi, bu düzeyleri Neolitik dönemden Sanayi Devrimi’ne kadar uzanan İngiliz nüfuslarının buluntularıyla karşılaştırarak erken Keskiaika sanayinin büyümesini ve yerel halk üzerindeki etkilerini izledi.
Sonuçlar, Peak District’taki Roma sonrası kurşun üretiminin MS 7. yüzyılın ortalarına kadar başladığını ortaya koyuyor. Başlangıçta maruz kalma, madencilik topluluklarında yaşayan insanlar arasında oldukça farklılık gösteriyordu. Bazıları düşük kurşun düzeyine sahipken, diğerleri olağanüstü yüksek miktarlarda kurşun taşıyordu.
Bu buluntular, İsveç’teki göl çöküntülerinde ve Alpler’den alınan buz çekirdeklerinde korunan kurşun kirlenmesi kayıtlarıyla uyumlu. Sonuçlar ayrıca erken Keskiaika sanayinin, İngiltere’nin daha iyi belgelenmiş şehirlerinin yükselişinden çok önce insanları nasıl etkilediğini de gösteriyor.
Maruz kalma sosyal statüye göre belirgin biçimde farklıydı. Zengin mezar eşyalarıyla defnedilen insanlar genellikle daha az zengin döşenmiş mezarlarındakilerden düşük kurşun düzeyine sahipti. Bu örüntü, yüksek statülü grupların kurşun ticaretinden yararlandığını, fakir hanelerin ise cevher işleme ve eritme çalışmalarından dolayı daha büyük maruz kalmayla karşılaşt düşündürüyor.
Bu çalışma topluluklarındaki çocuklar muhtemelen kirlenmiş havayı soluyor ve evlerinde kurşuna rastlıyordu. Hem erkek hem de kız çocukları yüksek maruz kalmayla karşılaşıyor; bu da büyüme ve sağlık üzerindeki etkiler konusunda endişe uyandırıyordu. Kurşun toksiktir ve modern araştırmalar, çocuklar için güvenli bir maruz kalma düzeyinin olmadığını gösteriyor.
Çalışma ayrıca yaklaşık 17 ile 25 yaşları arasında ölen üç kadın arasında yüksek çocukluk kurşun düzeyleri de tespit etti. Erken ölümleri kurşun maruz kalmasının sorumlu olduğunu kanıtlamıyor. Yine de bu buluntular, bu topluluklardaki kadınların karşılaştığı riskler konusunda sorular yükseltiyor. Vücutta depolanan kurşun hamilelik sırasında kana dönebilir ve hassas bir dönemde maruz kalmayı artırabilir.
Tutkimukset, İngiltere’deki erken Keskiaika kurşun üretimini gerçek insanlar üzerindeki etkileriyle bağlantılı kılan ilk doğrudan kanıtı sunuyor. Aynı zamanda fiziksel izleri kaybolmuş diğer bölgelerdeki kurşun ve gümüş madenciliği topluluklarını tanımlamaya da olanak tanıyor. Günümüzde, Peak District’taki tarihsel kurşun kirlenmesinin mirası özenle yönetiliyor.
1 kommentti