Bin üç yüz yıl öncesinde değil — tam yedi bin üç yüzyıl önce, Japonya’nın güneyine yakın bir yerde okyanus tabanından bir volkan patladı. Kikai-Akahoya patlaması, son 11.700 yıl içindeki en büyük patlamalardan biriydi. Adalar boyunca güçlü depremler ve devasa tsunamlar yarattı, ardından karayı metrelerce kül altında bıraktı. Jomon avcı-toplayıcılar o dönemde burada yaşıyordu.
Son on yıllarda arkeologlar, patlamadan sonra ne olduğuna dair tartışıyor. Bazıları, patlama yakınındaki tüm insan hayatını yok eden bir kıyameti canlandırıyordu. Başkalarıysa insanların patlama yakınında bile hayatta kaldığını iddia ediyordu. Lund Üniversitesi önderliğinde yürütülen yeni uluslararası bir çalışma, iki tarafın da yanıldığını söylüyor.
Ekip, istatistiksel modeller kullanarak Japonya takımadalarında nüfus değişimlerini patlamadan önce ve sonra izledi. Erken dönemdeki çalışmaların çoğu felaketi yalnızca kendi başına inceliyordu. Bu çalışma ise onu uzun süreli nüfus eğilimleri içinde konumlandırdı ve ortaya çıkan tablo dağınık bir görüntü verdi.
Güney Kyushu, volkana en yakın bölge, gerçek bir çöküş yaşadı. Ancak Jomon nüfusu patlamadan çok önce zaten küçülüyordu. Bölgeye ancak o tarihte küçük, son derece hareketli gruplar geliyordu; dolayısıyla felaket, kaybedilecek az sayıda insanı kalan bir yere çarptı.
Kuzey Kyushu farklı bir hikâye anlatıyordu. Nüfusu büyüyordu ve bu büyüme, ekosistemler ağır hasar almasına rağmen patlamanın üzerinden ve ardından gelen yıllar boyunca doğrudan devam etti. Yazarlar, en çok zarar gören bölgelerden kaçan mülkîlerin bu eğilimi körüklediğini öne sürüyor. İç kesimlerden hayatta kalanların kuzey kıyılarına yerleşmiş görünüyor; burada deniz ekosistemleri hızlı bir biçimde toparlandı. Oradaki insanlar muhtemelen zengin deniz kaynakları etrafında yeni yaşam biçimleri geliştirdi ve bu da nüfus büyümesini hızlandırmış olabilir.
Japonya’nın uzak bölgeleri en büyük sürprizi gösterdi. Bu bölgeler patlamadan önce büyüyordu, ardından duraksadı ya da hatta küçüldü. Kimse daha önce bu kadar geniş kapsamlı bir etki fark etmemişti. Araştırmacılar birkaç olası nedene işaret ediyor. Patlama kısa süreli iklim değişimine yol açmış olabilir. Jomon için iki temel beslenme kaynağı olan geyik ve yaban domuzu, kül kaplı bir zeminde otlayarak ciddi diş aşınması yaşamış; bu da besin tedarikini azaltmış olabilir. İnsan sağlığı üzerindeki diğer volkanik etkiler de rol oynamış olabilir.
Kamuya açık baş yazar Cambridge Üniversitesi’nden Enrico Crema, felaketin büyük ölçüde can kaybına yol açtığını söylüyor. Hayatta kalanlar göç etti, yeni sosyal bağlar kurdu ve yeni ekonomi türleri geliştirdi. Değişen peyzajda hayatta kalmayı, ardından da gelişmeyi başarmış görünüyorlar.
Peter Jordan, üst düzey yazar ve Lund Üniversitesi’nde arkeoloji profesörü, çalışmanın bir felaketin sonrasının ne kadar öngörülemez olduğunu gösterdiğini söylüyor. Ona göre, zor durumlar içindeki insanlar bile hala seçeneklere sahip. Eylem geçirmeleri, uyum sağlamaları, birlikte çalışmaları ve yeni bağlar kurmaları gerekiyor.
Bulgular, patlamayı Japonya öncesi tarihinin yönünü değiştiren tek bir olay olarak sunan eski çerçeveye karşı çıkıyor. Bazı bölgeler çöktü, bazıları büyüdü ve patlama merkezinden uzak bazı bölgeler, kimse tarafından fark edilmeyen biçimlerde sessizce acı çekti. Uzun zaman dilimleri boyunca nüfus verilerine bakmak, antik toplulukların ani şoklarla nasıl başa çıktığına dair daha net bir görüş sunuyor.
1 σχόλιο