Amerikan Bağımsızlık Savaşı’nın kökenlerini anlatan klasik anlatı, olayların Massachusetts’e ve Londra Parlamento’su ile Kuzey Amerika kolonistleri arasındaki gittikçe derinleşen düşmanlığa odaklanırken; bu resmi hikâyenin dışında da İngiliz otoritesinin zayıfladığı işaretler mevcuttu. İşte bunlardan biri, Kuzey Karolina’da patlak veren Düzenleyiciler Savaşıydı.
Klasik tarihçilerin Alamance Muharebesini “Amerikan Devrim’inin ilk muharebesi” olarak kutladığı biliniyor; ancak günümüz akademisyenleri bu savaşı bağımsızlık mücadelesiyle doğrudan bağlamakta daha temkinli. Bağımsızlık hikâyesinin büyük resminin bir parçası olmamasına rağmen, Düzenleyici hareketleri ile Amerikan Devrimi arasında güçlü bağlantılar bulunduğu görülmektedir.
Kökenler: Yerel Yolsuzluklar ve Toprağın Bedeli
1760’larda bazı kolonistler Londra Parlamento’sının haksızlıklarına karşı bağırırken; Düzenleyiciler olarak bilinen başka bir grup, bağımsızlık savaşı öncesindeki yıllarda yerel koloni yönetimlerindeki verimsizliğe ve yolsuzluğa karşı protestolar düzenledi. Tarihçi Alan Taylor’a göre Düzenleyici hareketleri 1760’larda ve 1970’lerin başında New York, günümüz Vermont’u ve Karolina kolonilerinde birkaç bölgede organize bir muhalefete sahne oldu.
Bölgeden bölgeye değişse de ortak şikâyetler, şüpheli toprak spekülasyon uygulamaları ve yozlaşmış yerel yetkilileri içeriyordu. Vergilendirme de hareketin birçok katılımcısını rahatsız etti; ancak söz konusu vergiler Londra’dan değil, koloni başkentlerinden alınmaktaydı.
İsimleri kadar açıkça, Düzenleyiciler daha güçlü bir devlet düzenlemesi ve bu yasaları uygulayan yetkililer istiyorlardı. Başka bir deyişle, onlar İngiliz yönetimine karşı temelde düşman değillerdi.
Düzenleyicilerin isyanın gelecekteki Muhafazakarları olmaması halinde, silah almalarına ne sebep oldu? Cevap koloninin kendisine bağlıydı. Karinalar arasında geç 1760’ların sonundan 1970’lerin başına kadar ayrı Düzenleyici çatışmaları yaşandı.
Dale Pappas, TheCollector.com
Güney Karolina’daki Hareketin Doğuşu
Güney Karolina’nın Düzenleyici hareketi, iç bölgede artan suç oranları ve yargıçların eksikliği konusunda duyulan endişeden doğdu. Erken 1960’larda Cherokee Savaşı’nın sona ermesinin ardından Güney Karolina’nın iç bölgelerine yerleşen artan sayıda köylü, aynı zamanda bir dizi hırsızı da çekti.
1766 yılına gelindiğinde, Güney Karolina’nın iç bölgelerindeki hırsız grupları yerel toplulukları korkutuyordu. Charles Town (Charleston)’daki hükümetin dikkatini görmeden sinirlenen halk, hırsızların saldırılarını önlemek için silah aldı ve hükûmet ile koloninin kıyı elitlerinden iç bölgelerdeki köylülere daha fazla koruma sağlanmasını talep eden Düzenleyiciler olarak tanındı.
Düzenleyiciler birkaç hırsızı yakalayarak erken başarılar kazandı. Ancak tarihçi Walter Edgar’a göre, Güney Karolina’nın yeni gelen kraliyet valisi Lord Charles Greville Montagu, idaresinin ilk günlerinde yakalanan hırsızları iyi niyet bir jest olarak affettirine (2000, 16).
Montagu, Düzenleyicileri yakalanan hırsızlar yerine gerçek suçlular olarak etiketleyerek endişeli iç bölge köylülerini daha da kızdırdı. Tepki olarak Düzenleyiciler Haziran 1768’de Congarees Kongresi’nde toplanıp Düzenlemeler Planı’nı kabul etti.
Hükümet kanunlarıyla yasa dışı faaliyetlere karşı önlem almadığından, Düzenlemeler Planı temelde Güney Karolina’nın iç bölgelerinin de facto yasası haline geldi. Ancak Düzenleyici uygulaması giderek keyfi hale geldikçe, koloni meclisi yeni bölgesel mahkemeler kurdu ve hareket 1970’lerin başında söndürüldü.
Kuzey Karolina’da Daha Radikal Bir Hareket
Kuzey Karolina’nın iç bölgeleri, daha radikal bir Düzenleyici hareketinin ev sahipliğini yaptı. Bu hareket, yüksek vergilerden, yozlaşmış yerel yetkililerden ve şüpheli toprak spekülasyon uygulamalarından sinirlenen küçük çiftçilerin artan nüfusundan doğdu.
Bu nedenle, Kuzey Karolina’nın merkezi Piedmont bölgesindeki iç bölge çiftçileri ağır vergilendirmeye maruz kaldı. Alan Taylor’a göre çiftçiler, bölgenin milyonlarca dönüm toprağına sahip olduklarını iddia eden spekülatörlerden ödeme talepleri ve dava açmalarıyla da karşılaştılar (2016, 70). Spekülatörler genellikle mahkemede kazanıyordu çünkü kraliyet valisi tarafından atanan şerifler ve yargıçlar bu şüpheli toprak ele geçirmelerine de katılıyordu.
Dunkerly’ye göre, muharebe yaklaşık 300 kayıp verdi; bu kayıpların çoğu Düzenleyicilerde yaşandı (2008, 46). Düzenleyiciler Savaşı böylece sona erdi.
Sonuçlar ve İzler
Muharebenin ardından Düzenleyiciler yavaşça silahlarını bıraktı. Dunkerly’ye göre, Tryon yaralı Düzenleyicilere cerrahlarına tedavi ettirmesini emretti ve Alamance’daki savaşçıların çoğunu affettirdi (2008, 46).
Herman Husband, Pennsylvania’ya kaçtı ve birden fazla takma isimle yaşadı. Alan Taylor’a göre Husband ilk önce kendini “Tuscape Death” olarak adlandırdı (2016, 71). Gerçek adını yalnızca Amerikan Devrimi’nin sonuna kadar kullanmadı.
Husband Alamance’dan sonra ölümden kurtuldu. Bazı Düzenleyici arkadaşları ne yazık ki bu şanstan yoksundu. Husband’un kayınbiraderi James Pugh, Tryon’un emriyle asılan birkaç Düzenleyiciden biriydi. Alan Taylor’a göre Pugh son nefesine kadar resmi yolsuzluğu kınadı (2016, 71).
Dunkerly’ye göre, Düzenleyiciler Savaşı Amerikan Devrimi dönemindeki gelişmeleri en az iki şekilde etkiledi. Birincisi, Alamance’da silah alan Muhafazakarların veya Muhafızların değerli askeri deneyim sağladı. Aynı zamanda Dunkerly, Alamance’nin gelecekteki çatışmayı daha acı bir hale getirdiğini açıklıyor; Alamance’da zıt taraflarda savaşan birçok komşu, Amerikan Devrimi sırasında tekrar düşman oldu (2008, 48).
Bu en az bu nedenlerle, Alamance Amerikan Devriminin bir girişiydi.
Düzenleyici Hareketleri: Gerçek Bir Köken mi?
Daha önceki nesillerin tarihçileri, özellikle Kuzey Karolina’da, Alamance’yı Amerikan Devrim’inin ilk muharebesi olarak öne çıkardılar. Hatta bazı Alamance Muharebesi tablolarında kırmızı ceketli askerlerin koloni milisine ateş ettiğini gösteriyordu.
Bu görüntü, Nisan 1775’teki Lexington gibi erken Devrim savaşı için uygundur; ancak 1971’deki Alamance’nin gerçekliğini yansıtmaz. Alamance savaş alanında İngiliz kırmızı ceketler yoktu.
Alamance’daki ironi şuydu ki, Tryon’un milisinin çoğu 1971’de Amerikan bağımsızlığını destekliyordu. Öte yandan, yozlaşmış kraliyet otoritesine karşı direnen Düzenleyiciler, daha sonra Amerikan Devrimi sırasında çoğunlukla İngiliz Tahtı’nı destekledi.
Bu nedenle, Düzenleyiciler Amerikan Devrimi’deki Muhafazakarların doğrudan öncüleri değillerdi. Yine de, 1960’lar ve 1970’lerin başında Britanya Kuzey Amerika’sındaki Düzenleyici Savaşı ve ilgili Düzenleyici tahrikı, kolonilerdeki kraliyet otoritesinin çatlama işaretleriydi.
Bir Kuzey Karolina’daki kraliyet valisi gibi William Tryon 1971’de otoritesini korumak için sadık milislere güvenebilirdi. Ancak birkaç yıl sonra, Tryon (New York Kraliyet Valisi olarak) ve kolonilerdeki diğer kraliyet yöneticileri, Muhafazakar isyanının karşısında kaçmak zorunda kaldı.
Böylece, Amerikan Muhafazakarlarının silah almaya dair farklı motivasyonlarına rağmen, Düzenleyiciler Amerika Birleşik Devletleri’ni oluşturacak on üç Kuzey Amerika kolonisinde İngiliz yönetiminin temellerindeki çatlakları ortaya koydular.
TARİHÇİ DEĞERLENDİRMELERİ (1)