Pompeii’de 79’dan Beri Dokunulmadan Korunan Gardırop: Kadınya Ait Anı Eşyaları, Sikkeler ve İki Fare

Pompeii’deki arkeologlar, Vezüv MS 79’da şehri gömdükten sonra kimse tarafından tekrar açılmayan bir gardırop keşfetti. Kazı verileri sayesinde ekip, mobilyayı ve içeriğini eksiksiz biçimde yeniden inşa edebildi. Şehrin en işlek sokaklarından biri olan Via dell’Abbondanza’ya bakan, aynı zamanda Cornelius Maximus Evi olarak bilinen IX 11, 7 No’lu evde yer alıyordu.

Bulunan nesnelerden bazıları. Kaynak: Pompeii Arkeolojik Parkı’nın izniyle

Bulunan nesneler bir kadının günlük hayatına dair bir tablo çiziyor. Bakım araçları arasında makyaj karıştırmak için kullanılan bir cımbız ve küçük bir havan yanı sıra bir cam parfüm şişesi ve bir tütsülük bulunuyor. Kurşun ağırlıkların yanında bir bronz lamba duruyordu; bu da bir tür ticarete işaret ediyor. Ağırlıklar, neredeyse çürümüş küçük bir ahşap kutuda saklanıyordu. Raflarda ayrıca bronz, cam ve seramik tencere ve tavalara da yer veriliyordu. Çam kozalağı pullarıyla süslenmiş ince küçük bir kupa, sıradan bir mutfak eşyasından fazlası gibi görünüyor.

En kişisel bulgu, faience, kemik, cam macunu ve kristal taşından yapılmış en az 24 küçük tılsımdan oluşan bir kolye. Her birinin asılması için bir deliği var. İçinde Bes ve Merkür gibi tanrılar yanı sıra ayaklar, eller, çam kozalakları ve üzüm salkımları tasvir ediliyor. Akademisyenler bir zamanlar bu tür nesneleri büyüler ve iksirler için kullanılan sihirli aletler olarak yorumluyordu. Aslında bunlar Latince’de “cırlak” anlamına gelen crepundia’dır.

Crepundia (çocukluk tılsımları). Kaynak: Pompeii Arkeolojik Parkı’nın izniyle

Ebeveynler bunları çocuklarına zarar görmemeleri için asıyor, cırlama sesi çocuğun nerede olduğunu söylüyordu. Yetişkinler genellikle crepundialarını ömür boyu, kutular veya kumaş çantalar içinde saklıyorlardı. Burada kolye, gardırop içinde bir kumaş çanta içindeydi. Romalı topluluk kölelerden zengin tüccarlara kadar oldukça hareketliydi; bu yüzden birçok kişi ebeveynlerinden ve büyüdükleri yerlerden uzakta yaşıyordu. Bir çocukluk tılsımanı, evden kalan nadir nesnelerden biri olabilirdi.

Gardırop tabanının izi. Kaynak: Pompeii Arkeolojik Parkı’nın izniyle

Giysi dolabı, cistella adı verilen küçük bir dokuma sepete yerleştirilmiş 38 bronz sikke içeren bir başka bulantıda daha içeriyordu. Kazı ekibi, sepetin bitki artıklarını kazı sırasında inceledi. Geride bırakılan sikkeler, sahibinin ya da sahiplerinin ne para ne de anı olarak bir şey toplama fırsatını asla bulamadığını gösteriyor. Volkan patlaması sırasında şehirde iseler, muhtemelen kaçmaya çalışmışlardır. Canlı kalanlar daha sonra mallarını kazmak için geri dönebilirlerdi, tıpkı son buluntuların insanların böyle yaptığını gösterdiği gibi, ancak kimse bu giysi dolabı için geri dönmedi. Sahipleri felaketde ölmüş de olabilir. Romalı tarihçi Tacitus, mirasçı olmayan kurbanların Pompeii’nin yeniden inşasına yardımcı olması amaçlanan mülkleri bıraktığını yazdı; bu plan aslan hayata geçmedi. Park müdürü Gabriel Zuchtriegel, buluntunun araştırmacılara kadının kimliği bilinmese de, alışkanlıkları, çalışması ve anı eşyaları üzerinden bir hayat okumayı sağladığını söyledi.

Kazı, ekibe ev hakkında daha fazlasını da öğretti. İşçiler cepheyi ilk kez 1912’de kazdı ve o zamandan beri solmuş yazıtlara dayanarak onu Cornelius Maximus’a bağladı, bu yüzden isim yalnızca tahmini bir isimdir. Arkasındaki odalar şimdi ilk kez incelendi; bu, komşu Insula of the Chaste Lovers’daki büyük bir restorasyon ve erişim projesinin bir parçası olarak gerçekleşti. Giysi dolabı oda, Via di Castricio atölyesine ait olduğu belirtilen dördüncü stilde ince duvar resimlerine sahiptir. Bu resimler, merkezi konumuyla uyumlu rahat bir yaşam tarzına işaret ediyor. Volkan patlaması sırasında evde yenileme çalışmaları da sürüyordu, bu da evi yaşamayı zorlaştırdı.

B1 odası, odanın mezanininde depolanan malzemeler. Kaynak: Pompeii Arkeolojik Parkı’nın izniyle

Araştırmacılar ayrıca bir mezzanindeki bir amforanın içinde en az iki farenin iskeletini de buldu. Parktaki laboratuvar analizleri bu farelerin orman faresi (Apodemus sylvaticus) olduğunu gösteriyor. Bu fareler genellikle tarlalar ve bahçelerde yaşar, yemek aramak için tavan araları ve depolara sızarlar. 117 parçacık kemik parçacığından yola çıkarak iki hayvanın da tam büyümemiş olduğu anlaşılıyor. Kemirgenler Vesuvius çevresinde başka yerlerde de karşımıza çıkıyor; bunlara Civita Giuliana villasının hizmetlilerin kaldığı odalar ve Herculaneum’un kanalizasyonları dahil. Pompeii sakinleri evlerini açıkça haşerelerle paylaşıyordu, tıpkı bugün insanların yaptığı gibi.

Daha fazla ayrıntı Pompeii Arkeolojik Parkı’nın çevrimiçi kazı günlüklerinde yer alıyor.

Yayın:

G. Zuchtriegel, C. Comegna, ve diğerleri (2026). Lo scavo di una domus nell’insula IX 11: il rinvenimento di un armarium con crepundia.

E-Journal degli Scavi di Pompei, 11
Daha fazla bilgi:

Pompeii Arkeolojik Parkı