– Avrupa tavşanı bugün İngiliz kırsalında sıkça görülen bir hayvan. Ancak her zaman böyle değildi. Britanya Adaları’nın yerli türü değildir ve en yıkıcı istilacı türlerden biridir.
Britanya Adları’ndaki tavşanların erken tarihi, Edad Media İngiltere‘sindeki toplumsal değişimin çarpıcı hikayesini anlatır. Krallar ve Norman soyluluğu tarafından hediye edilen nadir bir lüksten sonra, Black Death (1346-1353) sonrası yoksulların yaşam standartlarının iyileşmesiyle tavşanlar giderek daha yaygın hale geldi.
Edad Media kitaplarında bulunan tavşanların hicivsel betimlemeleri, bugün bile yerinde görülecek bir toplumsal tersine çevirme türünden bir gallows mizahı (idam sehpası mizahı) ortaya koyar.
Kraliyet hediyeleri
Bir zamanlar Normanlar tarafından getirildiğine inanılan tavşanlar için, arkeologlardan bu yana Roma Britanya’sından bir tavşan kemiği keşfetmiştir. Ancak, Britanya Adları’ndaki tavşanlara dair belgesel kanıtlar yalnızca Norman döneminden itibaren bulunmuştur.
En erken referanslardan biri, kiliseye sunum olarak verilen ürünlerin onda birini ifade eden bir tithe (onbirinci vergi) biçiminde Scilly Adları’ndan hayatta kalmıştır. 1176’da arazi sahibi Richard de Wyka, tavşanları üzerindeki tithes’i ödemeyi reddettiğini çünkü “tithes’in bu tür şeylere ödenmediğine” inandığını itiraf etti. Karışıklığı, tavşanların bir yenilik olduğunu düşündürüyor.
Tavşanlar 1200’lerde kralın ilgisi ve dikkatine değer kadar yeterince nadir olmaya devam etti. 1235’te Henry III, Worcestershire’daki Martley’in Lord’u ve İngiliz arazi sahibi Geoffrey Despenser’e, Guildford parkındaki hazırdan on canlı tavşandan oluşan bir hediye gönderdi.
Birkaç yıl sonra kral, adamlarını Guildford parkında 30 veya 40 tavşan yakalamaya gönderdi. Onlara yalnızca warren’in (tavşancıl) iyi derecede dolu olması durumunda onları toplamaları söylendi, bu da kralın koloninin tükenmesini istemediğini gösteriyor.
O dönemde tavşanlar eti ve kürkü için besleniyordu. Henry III, 13. yüzyılın başlarında çeşitli şöyeler için geyik eti, domuz, balık, kuğu, tavuk, yumurta ve pisi avı tedariki için emirler verdi. Onu Christmas şöyenin (1240) ekleyene kadar talep listesine tavşanları katmamıştı.
Tavşanlar pahalı bir lezzetti; tavuklardan dört veya beş kez daha maliyetliydi. Sahipleri warren’lerini (tavşancılarını) haysızca avlanma ve yırtıcılara karşı o kadar korudu ki, onları korumak için gözetleme kuleleri ve taş konaklar inşa edildi.
Toplumsal değişim
Ancak tavşanlar soyluluğun ayrıcalığı olarak kalmadı. Avrupa nüfusunun üçte biri ile üçte ikisi arasında öldüren Black Death (1346-1353), hayatta kalanların yaşam standartlarının iyileşmesine yol açtı. Arazi daha serbestçe temin edilebilir hale geldi. İşçiler işleri için daha fazla ücret talep edebilirlerdi. Ve birçok kişi sosyal merdivenin üstündekilerin yaşam tarzlarını benimsedi.
1363’te insanların toplumsal statülerine göre giyebilecekleri şeyi kısıtlamak amacıyla yasalar getirildi. Girişimi, “kendi durumlarının ötesinde olan halkın aşırı kıyafet kullanımı, ülkenin çok büyük yıkımı ve yoksullaşması” nedeniyle açıklandı.
Tavşanlar bu toplumsal değişimi yansıtıyordu. 14. ve 15. yüzyıllarda daha yaygın hale geldiler; eti zenginleşen köylüler tarafından yeniyor, kürkleri yükselmek isteyen zanaatkarlar tarafından giyiliyordu.
Sayıca yaygın gri tavşanın kürkü sıcak için kullanılırdı, ancak bazı warren’ler (tavşancılar) daha nadir gümüş-gri veya siyah tavşanlarda uzmandı. Tavşanlar hâlâ bir krala yakışırı ve Henry VII, siyah tavşan kürkünden dikilmiş gece kıyafetine sahipti.
Tavşan sayısı üremeye bağlı olarak arttıkça, onların yol açtığı yıkım hakkındaki şikayetlerin sayısı da arttı. Manorial hesaplar (mülk kayıtları), lord’un tavşanları nedeniyle oluşan mahsul kaybı ve arazi hasarına dair tekrarlayan itirazları içeriyordu.
Aynı zamanda, tavşanları ve diğer avı avlamak potansiyel olarak isyankâr görülüyordu. 1390’da, 1381 Köylüler İsyanı’nın ardından parlamentonun haysızca avlanma ve işçiler ile zanaatkarların avlanması karşı yasalar getirmesiyle bu durum ortaya çıktı. Bu tür insanların avlanma kılıfı altında krale karşı “isyan planları ve kompoları” kurmaları korkuluyordu.
Kral, yasanın kabulünü sağladı ve yasağı “ormanda yaşayan hayvanları, pisi avını veya tavşanları yakalamak ya da yok etmek için kullanılan köpekler ve ferç’ler, hays’lar, ağlar, saç boruları, ip’ler ve gentlefolk’un (soyluların) diğer tüm eğlenceleri” kullanımına kadar genişletti.
Tavşanlar ve pisi avı aynı zamanda Edad Media toplumunun hicivsel mizahını da ortaya koyar. Monty Python and the Holy Grail’den (1975) kurgusal ve aldatıcı derecede ölümcül tavşan Caerbannog’un Öldürücü Tavşanı, Edad Media tavşanlarıyla ilişkilendirilen bu ironik imgelerin yalnızca modern bir uyarlamasıdır.
Tavşanlar Edad Media el yazmalarının kenarlarını süsler. Salyangozların sırtında atışan tavşanların neşeli betimlemeleri, Edad Media kültürünü saran nazik bir kendini alaya alma eğilimine işaret eder – bu durumda şövalyelik idealleri. Öldürücü tavşan efsunesine daha uygun olarak bazıları daha da ileri gitti; tavşanların şiddetle insanlara saldırdığı ve intikam aradığı betimlemeler yaptı.
1340’larda Londra’da aydınlatılan bir el yazması olan Smithfield Decretals, bu tür örneklerin en karmaşıklarından birini içerir. Onlarda tavşanlar avcılarının karşısına döndürülerek betimleniyor; onları yakalıyor, yargılıyor ve ardından insan ve greyhound (İngiliz tazi) avcılarını idam ediyor.
Bu tür örnekler, komik rahatlama için toplumun tersine çevrilmesi kültürüne – dünya başaşağına – iyi uyar. Benzer örnekler arasında Durham’da bir gün için piskopos olarak çocuk seçmek veya May Day (Mayıs Bayramı) oyunlarında bir “lord of misrule” (düzensizlik lordu) seçmek vardır.
- Bu makale The Conversation tarafından Creative Commons lisansı altında yeniden yayınlanmıştır. Orijinal yayını okuyun.
Aún no hay comentarios