Sahte atıfları ayırt etmenin tek sağlam yolu, kaynağın zincirini (provenance) takip etmekten geçer. Bir sözü Atatürk’e bağlamadan önce, o metnin en eski ve omurgası belirlenebilir kaynağını bulmaya çalışırım; bu da genellikle 1920’lerden kalma resmi yayınlar, dönemin gazeteleri, anı defterleri veya tutanaklardır. Gerçek sözel miras iki ana kaynak kümesinde toplanır: Atatürk Araştırama Merkezi’nin (AAM) yayınladığı “Söylev ve Demeçler” ile “Nutuk”. Bu resmî derlemelerde geçmeyen, ancak “Atatürk şöyle dedi” diye dolaşan cümlelerin çoğu, metin içi tutarsızlıklarla eleştirilir
"[Kütüphane: Kütüphane: Fernand Braudel, Halil İnalcık ve İlber Ortaylı Okumaları] • [Notlar: Güncel]"
TARİHİN