Amerika Birleşik Devletleri’nin o dönemki cumhurbaşkanı adayı George H.W. Bush, İkinci Dünya Savaşı‘nda Japonya’nın hava taburlarına katılarak savaş pilotu olarak görev yaptı. 2 Eylül 1944’te Chichijima Adası üzerindeki bir bombardıman uçuşunda uçağının düşman ateşiyle yanması ve yakalanma tehlikesi yaşamasına rağmen Bush, denizaltılar tarafından kurtarıldı; ancak aynı bölgede düşen sekiz Amerikalı pilotun öldürülmesi ve ölümünden sonra yemek amacıyla yenmesi, Guam’da savaş suçları mahkemelerini tetikledi.
Bu olaylar, savaşa dair tarihsel kayıtlarda uzun süre karanlıkta kalan bir gerçeği ortaya koydu. Bush’un hayatta kalması ile birlikte uçağı düşen ve infaz edilen sekiz đồng nghiệpinin kaderi ise uluslararası bir soruşturmanın kapısını araladı.
Bir Savaş Uzağındaki Stratejik Nokta: Chichijima
Japonya’nın Bonin Adaları zincirinde yer alan ve bu zincirin en büyük kara parçası olan Chichijima, ünlü Iwojima’ya yakın bir konumda bulunuyor. Anadilden yaklaşık 600 mil güneybatısında kalan ada, Japon adalarının ana toplulukları ile Amerikan kuvvetlerinin ilerlediği bölgeler arasında önemli bir geçiş noktasıydı.
Chichijima’daki bir radyo istasyonu, Amerikalı askeri haberleşmeleri dinleyerek gelen bombardıman seferleri için uyarılar veriyordu; bu da adayı daha da tehlikeli kılan bir unsur haline getirdi. Amerika, planlarının gizliliğini tehdit eden böyle bir tiêney ortadan kaldırarak Japonya’ya üstünlük sağlayabilirdi.
Ancak Chichijima’nın dağlık arazisindeki hava savunma silahları sayesinde havadan saldırısı zor olan ada, George H.W. Bush’un da içine çekildiği bir bağlam oluşturuyordu.
Bir Genç Pilotun Savaşa Girişi
Hemen hemen iki yıl önce Donanmaya katılan Bush, Torpedo Squadron 51 (VT-51) olarak bilinen filo’ya atandı. Bu filolar üç kişilik uçaklarla uçuş yapıyordu; burada Bush, radyo operatörü John Delaney ve yedek silahçı William White ile birlikte baş pilot olarak görev yaptı.
Chichijima, Bush’un ilk muharebe deneyimi değildi. Aslında bir Japon yük gemisini batırdıktan sonra, Chichijima uçuşundan birkaç gün önce teğmen yardımcısına terfi ettirilmişti.
Yanan Uçak ve Kayıp Pilotlar
2 Eylül 1944’te Bush ve VT-51’in diğer üç Avenger pilotu, Chichijima’daki radyo tesislerine yaklaştı. Saldırının başlamasının ardından Bush’un uçağı olan Barbara III, motoruna savunma ateşi alıp alev aldı.
Bush bombardıman inişini sürdürdü ve yükünü hedefin üzerine bıraktıktan sonra hasarlı uçağını geri çekti; bu eylem kendisine daha sonraki yıllarda Distinguished Flying Cross (Üstün Uçuş Haçı) kazandırdı.
Barbara III’ün ait olduğu San Jacinto uçak gemisine dönemeyen Bush ve ekibi, uçağı terk etmek zorunda kaldı. Bush’un paraşütü açarken, diğerinin açmadığı için ölümcül bir düşüş yaşadı; yalnızca üçüncü kişi ise uçakla birlikte daldı, ancak tarihçiler hangisinin White, hangisinin Delaney olduğundan emin değil.
Kurtarma Çabaları ve Denizaltıların Riski
Bush, Barbara III’e çarparak yaralandı ve su içinde kurtarma beklerken, yakındaki uçaklar Japon botlarını uzak tuttu. Bush için şanslı olan denizaltılar, uçak gemilerinin Japonya’ya ait adalara saldırı başlattığı bölgelerde korumacılık göreviyle konuşlandırılmıştı.
Bush’un durumunda USS Finback, birkaç saatten sonra onu kurtardı ve bu sırada Japon karahavanlarının ateşine rağmen risk aldı. Bush, kurtarılmasından yaklaşık bir ay boyunca Finback üzerinde kaldı.
Sekiz Pilotun Kaderi ve Gizli Bir Gerçek
Bush aynı zamanda Chichijima yakınlarında düşen tek Amerikalı değildi; ancak çoğu korumacılık denizaltıları tarafından kurtarılamadı. Ağustos 1944 ile Mart 1945 arasında, sekiz Amerikalı pilotun Japon kuvvetleri tarafından yakalandığı ve hepsinin infaz edildiği kaydedildi.
Bu sekizden dördünün ise ölümünden sonra yenmesi tespit edildi. Amerikan kuvvetleri bu gerçeği o dönemde bilmiyordu; gerçek ancak Japonya’nın teslim olmasının ardından ortaya çıktı.
Soruşturma ve İtiraf
Takip eden sekiz aylık süreçte araştırmacılar 120’den fazla tanığı sorguladı ve neredeyse 1.000 sayfa kanıt topladı. Bu kanıtlar arasında, ölümleri gizlemeye yönelik organize bir çaba vardı; bu çabaya en azından kıdemli bir personel memuru olan Yarbay Yoshitaka Horie önderlik ediyordu.
Başta esirlerin bombardıman saldırılarında öldüğünü iddia eden Horie, daha sonra bu hikayenin doğru olmadığını kabul etti. Diğer katılımcılardan gelen tanıklıkların doğrulaması, bunun ek araştırmaları caydırmaya yönelik bilinçli bir örtü olduğunu ortaya koydu.
Horie, Amerikalılara dair kayıtların yok edilmesini emrettiğini iddia ettiği Tümgeneral Yoshio Tachibana’yı da dolaylı olarak ima etti. Onunla birlikte Yarbay Sueo Matoba, ölümleri açıklayan “bombardıman saldırısı” uydurmasını oluşturmaya yardımcı oldu ve Amerikalıları ikna etme girişimlerine rağmen bazılarının yenildiğini sonunda kabul eden o oldu.
Suç Ortaya Çıkarılırken Hukuki Zorluklar
Japon kuvvetlerinin neden canavarlığa başvurduğu çok faktörlü bir soruydu; ancak belki de en dikkat çeken etken, Japon tarafındaki tedarik hatlarındaki zorluklardı. Chichijima ve diğer uzak adalar zaten düzenli tedarik seferleriyle ilgili sorunlar yaşıyordu.
Karmaşık arazi koşulları eklenince askerler düzenli olarak yeme erişimi sağlayamadı. Bonin Adaları daha sonra karaya kesilerek et erişimini ortadan kaldırdı.
Buna ek olarak, Matoba (en azından) ritüel inançları bu kararın arkasındaki bir sürükleyici olarak gösterdi düşman bombalarının kendisine zarar veremeyeceğini çünkü düşmanını yediğini övündü. Özellikle karaciğerler ölümün ardından hemen bedenlerden alındı; bacak etleri ise daha alt rütbelilere ayrıldı.
Guam’da Savaş Suçları Mahkemesi
Savaştan sonra Guam Savaş Suçları Mahkemesi başladı. Ancak canavarlık boyutu bazı şaşırtıcı sorunlar yarattı. Hem askeri hem de uluslararası hukuk, canavarlığın suç mahiyetini açıkça belirtmemişti; birçok kişi bunun “canavarlığın yasak olduğu varsayımı”na bağladı ve dolayısıyla dahil edilmesi gerekmediğini ya da gözden kaçırıldığını öne sürdü.
Sonuç olarak savcılar, tarafları bu madde üzerinden doğrudan yargılayamadı. Bunun yerine savcılar, cesetlerin muamelesine odaklandı ve onurlu definin önlenmesini dayanak getirdi.
On dört sanıktan on üçü suçlu bulundu; bunlar arasında Tachibana ve iki kişi daha infaz edildi.
Bir Uçuşun Mirası
George H.W. Bush ise hizmetine devam ederek toplam 58 muharebe uçuşunu tamamladı. Finback’ten hayatta kalan birçok subay, yıllar sonra 1989’daki Bush başkanlık giriş töreni alayına katıldı.
1 yorum