Wuwangdun Mezarı’nda bulunan bitki grupları, modern dönemdeki “zongzi” adı verilen yaprak sarılı yiyeceğin temel formuna benzese de, farklı bir amaca hizmet ediyordu. Araştırmacılar, Çin Bilimler Akademisi’nin Omurgalı Paleontoloji ve Paleoantropoloji Enstitüsü’nden Dr. Yong Ge ile Ulusal Arkeoloji Merkezi’nden Dr. Fan Yang liderliğindeki araştırmalar sonucunda, bu bulguların en eski bilinen yaprak sarılı gıda geleneğine dair kanıtlar olduğunu belirtiyor.
Gruplar, Kral Kaolie’nin mezarının Doğu I Odası’nda bulundu. Suyla temas halinde olması nedeniyle bitki materyalleri iyi korunmuş durumda ve araştırmacılar yaprakları, ipleri, tohumları ve kalıntıları inceleyebildi.
Araştırmacılar, 12 grubu ayrıntılı olarak incelediğinde, modern zongzi’nin temel yapısına çarpıcı bir benzerlik tespit etti. Antik gruplar, pirinç, çavdar ve diğer tahılları içeriyordu. Bu malzemeler, bitki ipleriyle sarılmıştı.
Kullanılan yapraklar meşeden (Quercus dentata) elde edilmişti. İpler ise Panicoideae ve Arundinoideae gruplarına ait otlardan yapılmıştı. Modern zongzi’lerde farklı yapraklar ve bağlama malzemeleri kullanılsa da, temel prensip aynıdır.
Grupların içinde 456 tohum bulundu. Pirinç %43.6, çavdar %26.1 ve dane arpa ise %28.5 oranında yer alıyordu. Ayrıca buğday veya arpa kalıntıları, baharatlı bitkilerin tohumları ve pirinç tarlası otu da tespit edildi.
Tohumların durumu, grupların amacına dair önemli bir ipucu sunuyor. Çoğu pirinç ve çavdar kalıntısı kabuk halinde bulunurken, sadece bir pirinç tanesi kısmen bozulmuş haldeydi. Ayrıca tahıl sapları ve büyük miktarda ot poleni de tespit edildi.
Bu kalıntılar, insanların tüketmesi için hazırlanmış yiyeceklerle uyumlu değil. Mikrofosil testleri ayrıca, yaprakların içindeki kahverengi artıkta nişasta taneciklerinin bulunmadığını gösterdi, bu da un veya hamurun kaynağı olmadığı anlamına geliyor.
Bunun yerine, kanıtlar ritüel bir kullanım olduğunu gösteriyor. Gruplar bir mezarda yer alıyordu ve tahıllar, erken dönem Çin cenaze törenlerinde sembolik bir rol oynuyordu. Tarımsal zenginliği ve kaynakları temsil ediyorlardı.
Radyokarbon tarihleme, bitki materyalinin yaklaşık 2200 yıl önceye ait olduğunu gösterdi. Bu tarih, Chu Krallığı’nın hala hüküm sürdüğü dönem olan Savaş Devletleri Dönemi’ne denk geliyor.
Bu zamanlama önemli çünkü buluntular, aynı bölgede ve zamanda yaşamış olan ve geleneksel olarak Miluo Nehri’nde boğulduğu söylenen şair ve devlet adamı Qu Yuan ile ilişkilendirilen olaylarla aynı döneme ait. Efsaneye göre, insanlar Qu Yuan’ın ölümünden sonra balıkların bedenini yemesini engellemek için nehre zongzi atmışlardı.
Bu bulgular, doğrudan bu efsanenin bir parçası olduklarını kanıtlamasa da, mezarda bulunan grupların ritüel kullanımı, daha geniş bir geleneğe uygun. Daha önce bilinen en eski zongzi örnekleri, yaklaşık 1000 yıl önceki Song Hanedanı’na aitti. Bu bulgular, benzer bir sarma geleneğinin kökenlerini binlerce yıl öncesine taşıyor.
Araştırmacılar, bu antik grupların kendilerinin zongzi olarak adlandırılmaması gerektiğini vurguluyor. İçerdikleri malzemeler yiyecek olarak hazırlanmamıştı ve rolleri cenaze törenleriyle ilgiliydi. Ancak ortak tasarım, olası bir erken form olduğunu gösteriyor.
Chengyangcheng’deki başka bir Chu dönemine ait mezarda da benzer şekilde pirinç ve çavdarın Quercus dentata yapraklarına sarıldığı tespit edilmişti. Bu bulgular birlikte, Savaş Devletleri Dönemi’nde Chu’da cenaze törenlerinde yapraklarla sarılmış tahıl gruplarının kullanıldığını gösteriyor.
Tarihi metinler de, daha sonra yapraklarla sarılıp iplerle bağlanmış tahıllardan yapılan zongzi türlerinden bahsediyor. Modern dönemde Kuzey Çin’deki bazı geleneklerde hala Quercus dentata yaprakları kullanılıyor.
Bu çalışma, uzun ömürlü bir yiyecek ve ritüel geleneğinin köklerini en az 2200 yıl öncesine taşıyor. Zamanla, bu cenaze töreni uygulaması, hala Qu Yuan’ın anısını ve Dragon Boat Festivali ile yakından ilişkili olan bir yiyecek geleneğine dönüştü.
